Potje Pesten

Geïnspireerd was ik. Geïnspireerd door een artikel van Esther van Benthem over pesten en water in een nummer van Educare eind vorig jaar. Nog nooit had ik van dit blad gehoord dat in de leeskast lag van de basisschool van mijn kinderen. Nou, dat heb ik geweten.

De wetten van Aandacht en Aantrekking hadden er vast voor gezorgd dat mijn oog op het blad viel. Als een vreemde eend in de bijt lag het tussen gevestigde onderwijsmagazines als Prima en Het Onderwijsblad. Dus: wèl fleurig, in het oog springend en aantrekkelijk om mee te nemen. Eenmaal thuis bladerde ik wat door het nummer en las ik het artikel ‘Potje tegen Pesten’.

De kracht en het effect van woorden is mij al langere tijd bekend. Net zoals het werk van de Japanse dr. Masaru Emoto en het Amerikaanse echtpaar Esther en Jerry Hicks. Dát, plus het feit dat mijn dochter in groep 4 zit, deed mij besluiten haar juffen te benaderen met een voorstel voor een oudergastles-plus-experiment. Spontaan zeiden ze ‘ja’.

Gewapend met fotokopieën van ijskristallen, twee cd’s en een boombox meldde ik mij in de klas op een vrijdagmiddag. Er waren nog wel drie kwartier over zo vlak voor het weekend.

Ik begon mijn les met de vraag naar de effecten van lieve en vervelende woorden en welke gevoelens die oproepen. Gevoelens omschrijven blijkt nog niet zo eenvoudig als je 7 of 8 jaar bent. Er een kleur aan koppelen om het gevoel zichtbaar te maken, is al veel makkelijker. En ik vertelde de 42 ademloos luisterende oren wat men mij vroeger altijd als kind verteld werd bij pesten: ‘Schelden doet geen zeer, slaan veel meer’.

Onzin natuurlijk. Dat tonen de kristallen van Emoto overduidelijk aan. Water heeft geheugen. Ze slaan die vervelende woorden feilloos op. Ik liet daarna de ghetto blaster schallen met klassieke en heavy metal muziek en vroeg ze: ‘Doe je ogen eens dicht en probeer te voelen wat deze muziek met je doet.’

Ter afsluiting vroeg ik iedereen de volgende week een potje mee te nemen om een experiment met water en rijst uit te voeren. Daar had men wel oren naar. ‘Maar waarom drie?’ ‘Omdat we tegen één potje lieve dingen gaan zeggen, tegen een ander vervelende dingen en het derde zullen negeren.’

Aan het eind van de les wilde de stoerste jongen van de klas nog wel even kwijt dat hij het heel leuk en interessant had gevonden. Thuis werd er na afloop ook volop over gepraat, wat leidde tot een telefoontje van een van de ouders. En een vraag om uitleg. Toen ik die gaf kreeg ik te horen dat er een klacht zou worden ingediend bij de schoolleiding, want ‘met dit soort onderwijs zonder enige onderbouwing kan ik niet akkoord gaan’.

Een verhelderend tripartiet overleg tussen school en wij als ouders leverde uiteindelijk een staking van de les op. Per direct. Dus ook geen vervolgles met experiment. De school gaf gehoor aan de argumenten dat de materialistische realistische wetenschap de theorie van Emoto nog niet algemeen heeft aanvaard. En tot het zover is, wordt het niet onderwezen.

‘En de kritisch nieuwsgierige houding van de wetenschap dan?, sputterde ik nog. Nee hoor. ‘We leren onze kinderen wat maatschappelijk aanvaard is. Later kunnen ze, als ze groot zijn en dat willen, hun eigen nuances aanbrengen.’

Ik heb Educare daarna nooit meer in de leeskast gezien.