Overvoeden

Vanmiddag stond ik op het schoolplein even te praten met een van de moeders. Wij zijn van het ouderwetse soort waarvan de kinderen tussen de middag nog thuis een boterham eten.

Ze vroeg hoe het met mijn dochter ging. Ze kan toch zo goed turnen? Ik bevestigde haar dat ze talent heeft en twee keer per week traint. Maar er zijn ook meisjes van negen die vier keer per week trainen. We kwamen te spreken over gedrevenheid.

‘Ze wil geen wedstrijden meer doen’, vertelde ik haar. Haar tweede wedstrijd waarin ze eerste werd, was ook meteen haar laatste. Stom vond ze het dat winnen. Iedereen kwam mij feliciteren, vertelde ze na afloop vol afkeer. Winnen leuk? Niet voor mijn dochter.

Ik legde de moeder uit dat Tahlia volledig vrij is in haar keuzes. Hoeveel ze wil trainen en of ze wedstrijden wil doen. Het moet van haar komen, floepte er uit mijn mond.

Maar soms wil je zo graag als ouder, zei de moeder. En ze vertelde dat ze vroeger zo graag een instrument had willen spelen. En ik merk dat ik nu wil dat mijn kinderen dat doen. Ik vraag ze herhaaldelijk: zou je niet op muziek willen? Maar elke keer is het antwoord nee.

Dat de ouders soms fanatieker zijn dan de kinderen herkent ze wel als ze langs het hockeyveld staat. ‘Maar daar niet alleen hoor. Ze willen ook in andere opzichten dat hun kinderen presteren.’ Overvoeden noemde ze dat.

Ik kon het niet laten haar te vragen of ze na haar notenloze jeugd inmiddels een instrument ter hand had genomen. Nee, antwoordde ze. Jammer, dacht ik. Ik ben er een groot voorstander van dat ouders hun passie leven, ook al start dat pas op latere leeftijd. Laten wij onze kinderen alsjeblieft het goede voorbeeld geven door ons hart te volgen. Altijd. Anders ondervoeden wij het milieu waarin onze kinderen gedijen!