Potje tegen Pesten werkt niet! Tot mijn grote vreugde moet ik constateren dat mijn experiment met rijst en water is mislukt.

Masaru Emoto heeft gelijk, maar dat wist ik al. Deze Japanse wetenschapper toonde aan wat de kracht en het effect van woorden op water is. Toen ik thuis een experiment van Esther van Benthem met mijn kinderen wilde herhalen, gingen we volgens haar aanwijzingen aan de slag met drie potjes met water en rijst.

We vulden één potje met gekookte rijst en water en plakten daar een sticker met ’stommerd’ op. Een tweede idem dito maar kreeg de sticker ‘lieffie’ en de derde bleef blanco. Na weken wachten zagen we helemaal niets aan de potjes. Wel liepen we dagelijks langs het stomme potje om dit flauw toe te spreken. Het lieve potje werd vertroeteld en het blanco potje kreeg hoegenaamd geen aandacht. De weken werden maanden en nog gebeurde er niets. Er was geen enkele schimmel te zien. Alleen het potje met de tekst ‘lieffie’ verkleurde enigszins.

Op een dag begon het me te dagen. Hoe kon ik zo stom zijn. Ik had gezegend water gebruikt dat ik had meegnomen van een Remembering Event van de Amerikaanse verlichte meester Rananda. En ik herinnerde me ook dat ik niet voldoende water had voor alle drie de potjes en dat ik het potje met ‘lieffie’ had aangevuld met leidingwater.

Net zoals een Jomanda in het verleden water instraalde (en misschien doet ze het nog steeds), was mijn water gezegend door Rananda en blijven de potjes met water en rijst goed. Dat geeft weer een heel andere dimensie aan de Wet van Aandacht van Abraham en Esther en Jerry Hicks. Misschien moet Emoto maar eens langs gaan bij verlichte meesters zoals Rananda en daar wat experimenteren.

Dit is een foto van het ‘blanco’ potje dat door een gebrek aan aandacht, zowel positief als negatief, binnen de kortste keren had moeten gaan schimmelen…

Zaterdag 12 september, tijdens de Dutch Angel Day 2009 in Utrecht, werd het boek Engelen – Ontmoet de Aartsengelen en je eigen Beschermengelen van Annelies Hoornik en mijzelf gepresenteerd.

Engelen, met tips en adviezen voor het bewandelen van je levenspad, is een prachtig geïllustreerd en praktisch boek geworden, inclusief een CD met tips, adviezen en berichten. Annelies deelt haar eigen Engelenervaringen met de lezer. Haar belevenissen zullen voor velen herkenbaar zijn en geven inzicht hoe je makkelijk(er) met Engelen om kunt gaan. De CD bevat vier visualisaties die de oefeningen in het praktische deel van het boek ondersteunen.

De vraag van velen is: hoe doe je dat nou precies, contact leggen met de Engelen? Een andere, veel voorkomende vraag is: heb ik ook Engelen om mij heen? Maar ook de vragen: wat kun je verwachten als je een Engel ontmoet, en welke gedaantes kunnen ze aannemen, komen uitgebreid aan bod. Net zoals de vraag in hoeverre de Engelen je kunnen helpen bij het maken van de keuzes in het leven.

Een greep uit de inhoud van het boek:

- Ontmoetingen met (Bescherm)engelen
- Ontmoetingen met dierbare overledenen
- Persoonlijke getuigenissen van mensen
- Stap-voor-stap de Engelen ontmoeten
- Engelenadviezen voor allerlei levensvragen
- Wat kunnen we leren van de Engelen om ons heen?

Heb jij dat ook weleens, dat je een flard van een gesprek opvangt? Op straat of in de trein? Mij gebeurde dat laatst wandelend. In het voorbijgaan zei de ene man tegen de andere: ‘Mensen zijn nu eenmaal zo’.

Eén zo’n zin is genoeg voor mij. Tijdens mijn verdere wandeling mijmerde ik erover. Mensen-zijn-nu-eenmaal-zo. Elk woord is betekenisvol wat mij betreft. Mensen bijvoorbeeld. Zou deze man alle mensen hebben bedoeld? Of ging het er om één en durfde hij dat niet expliciet te zeggen?

Zijn is ook zo’n woord. Echt een werkwoord waar je niet omheen kunt. Ook al zou je het willen. Nu, woord nummer drie, is ook al zo verpletterend. Nu, zeker in spirituele kringen, is onontkomelijk. Er is niets anders dan dat. Stop maar met draaikonten, want her kom je niet onderuit.

Eenmaal lijkt dan ineens een uitzondering. Een vreemde eend in de bijt. Niets is minder waar. In het nu is er geen ruimte voor iets anders. En omdat het nu nu eenmaal altijd is, is het ook eenmaal.

Kom ik uiteindelijk uit bij zo. Zó kun je het ook uitspreken. Maar die man zei zo. Zonder nadruk en zonder klemtoon. Dat klinkt een beetje defaitistisch. En als hij het zo bedoelde, dan is ook de betekenis van dit korte woord onontkomelijk. Mensen zijn nu eenmaal zo, en niet anders. Daar helpt geen Lieve Heertje.

Zouden het twee psychologen zijn geweest? Of was het slechts psychologie van de koude grond? Het kan ook een klaagzang zijn geweest naar aanleiding van de laatste werkbespreking of vergadering. En dat de man het had over een onuitstaanbare collega waar hij graag gelijk over wilde hebben.

Maar dan hebben we het ineens over een generalisatie, en algemeenheden zijn nooit waar. Ze hebben wel een grond van waarheid, zegt men dan. Maar een grond van waarheid is net zoals een beetje zwanger zijn. Dat kan niet, dus een algemeenheid is altijd onwaar.

Als de man maar wat algemeenheden debiteerde, dan zegt dat mee over hemzelf dan over de mensen waarover hij sprak. Door in meervoud te spreken, in plaats over die ene persoon, is überhaupt een zwaktebod. Het is een verkapte aanval naar degene die het betreft.

Meestal krijgt de persoon die het betreft het niet rechtstreeks te horen. Da’s jammer. Maar ja, mensen zijn nu eenmaal zo. Hoewel? Liever ben ik de uitzondering op de regel. Doorbreek ik het patroon. Zet ik de trend. Verander ik de wereld, en begin ik bij mezelf. Of sla ik nu oor. Nou ja, mensen…

STOP!

Dit artikel verscheen eerder in Educare 4/2009.

Patricia Cori (1952) is één van de keynote speakers tijdens het Frontier Symposium op 7 november. Een goede aanleiding voor een interview en haar te laten vertellen over haar nieuwste boek Where Pharaohs Dwell, Atlantis, graancirkels, de Hoge Raad van Sirius, Nikola Tesla, piramides en nog veel meer.

Patricia, Amerikaanse van geboorte en momenteel woonachtig in Rome, was als kind al enorm psychic. “Ik was vijf toen ik in de tuin met kleine blauwe wezens van licht sprak. Pas veel later realiseerde ik mij dat zij zó met mij communiceerden dat ik het als kind begreep zonder angstig te zijn. Mijn moeder vertelde mij later dat ik een keer het huis kwam binnenlopen en zei: ‘Mam, weet je dat ik afkomstig ben uit een parallel universum?’ Voor díe tijd circuleerde zulk taalgebruik nog nergens.”

De echte doorbraak met deze lichtwezens uit de zesde dimensie kwam in 1996. Patricia: “Ik was in Engeland voor een training, helen met kleuren. Op een nacht droomde ik dat ik over Stonehenge vloog en een reusachtig spiraal zag. Een stem sprak tot mij: ‘Let op, dit is een verbindingspunt voor buitenaards contact’. Toen ik vervolgens ontwaakte ontvouwde zich een serie gebeurtenissen die mij naar een graancirkel leidde: de Stonehenge Julia Set (geregistreerd op 7 juli 1996, 274 bij 152 m en 151 cirkels).” Deze graancirkel was een revolutie. Velen noemen het een sprong in het bewustzijn dat de formaties vertegenwoordigen. Er kwamen niet voor niets Tibetaanse Lama’s op af, Japanse Shinto priesters enzovoort. Een aantal mensen hebben later tegen mij gezegd: ‘Je bent geroepen Patricia’.”

Op datzelfde moment slaat een monumentale staartklok in de salon waar het interview plaatsvindt. Patricia lacht en zegt spontaan: “Alles draait om timing, nietwaar? Maar er waren dus meer mensen geroepen om de openbaringen te zien van deze cirkel. Ik was een van velen. Toen ik de formatie instapte, leek het alsof iemand aan mijn blouse trok. Ik herinner me dat ik zei: ‘Rustig, ik kom’. En nauwelijks stond ik in de formatie of ik verloor mijn bewustzijn. Ik hoorde een soort sirene en vervolgens ervoer ik dat ik geluid wérd. Daarna was ik mij niet langer bewust van mezelf in een lichaam. Tweeënhalf uur later kwam ik terug bij bewustzijn.”

Zoals Patricia daar nu op terugkijkt, vond er in de graancirkel een afstemming plaats. Twee weken later begon ze, ondanks haar weerstand tegen gechanneld materiaal, berichten te horen. “De eerste keer dat dit gebeurde werd ik ’s nachts wakker gemaakt door een geluid. Ik werd in trance naar de pc gedirigeerd. Toen ik weer bij bewustzijn kwam, lag ik met mijn gezicht op het toetsenbord en had ik 170 pagina’s met jadslkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk. Gelukkig scrolde ik terug naar het begin en daar vond ik de eerste drie pagina’s van mijn eerste boek Kosmos van de ziel. De volgende nacht gebeurde weer om 04.05 uur precies hetzelfde, alleen was het nu een volledig bewuste ervaring.”

Hoge Raad van Sirius
In haar boeken, vertelt Patricia, is de energie van lichtwezens uit de zesde dimensie, die zich de Hoge Raad van Sirius noemen, bijna tastbaar. Hun boodschap luidt: ‘Wij hebben meegemaakt wat jullie nu op aarde meemaken. Maar het is mogelijk de verdichting van de derde dimensie achter jullie te laten. Wij zullen echter niet interveniëren. Wij zijn niet jullie redders, slechts jullie broeders en zusters’. Patricia: “Het is dus zo niet dat hun moederschepen even langszij komen, alle goede mensen evacueren, en dat de rest, de slechteriken het niet zullen overleven. Zulke aannames zijn een afspiegeling van ons polariteitsbewustzijn. De Hoge Raad van Sirius zegt: ‘Dit is jullie schepping en er is niets wat gerepareerd hoeft te worden. Wat er nu gebeurt is onderdeel van jullie proces. Jullie breken al het oude af teneinde iets nieuws te scheppen. Wij reiken slechts de hand om jullie dit te laten inzien; wij doen niets om dit te veranderen’.”

Dat wij als mensheid niet altijd iets opschieten met een helpende hand bewijst de komst van Nikola Tesla, schrijft Patricia in een van haar boeken.
“Hij kwam niet van Sirius”, zegt Patricia fel, “hij was afkomstig uit een donkerder omgeving. Tesla wordt verheerlijkt als lichtwerker, maar dat was hij niet. Als je kijkt naar zijn geschiedenis, dan zie je dat hij voor de overheid aan kernfusie werkte. En toen men hem zijn eigen laboratorium gaf, verwikkeld was in veel oorlogszaken voor de overheid. Als je naar zijn leven kijkt, dan was dat een puinhoop. Hij legde vrouwen met geweld zijn wil op en hij had allerlei fobieën. Kortom, een vreemde man en een egomaniak. De Hoge Raad van Sirius zegt over het ego: ‘Het sluit je af, altijd. Op die manier komt de lagere frequentie binnen, want een aanval op het egoniveau zorgt ervoor dat je trilling omlaag gaat.”

Patricia gelooft in de eeuwige ziel en dat wij reïncarneren vanuit het licht om wéér een andere les te leren. “Dat is de manier waarop wij de wenteltrap, het spiraal van het leven beklimmen. Ik denk dat velen van ons van de huidige aardse dichtheid houden en vooralsnog in de lagere frequenties willen blijven. Maar zelfs degenen onder ons met de grootste duisternis, en iedereen weet wie ik bedoel, zijn vonken van licht. Zij willen klaarblijkelijk nog even voortploeteren is dit grijze vlees, maar uiteindelijk zal iedereen het leren. Want dat is de aard van het licht.”

De stappen die de mensheid moet zetten in z’n ontwikkeling zijn bijna niet te begrijpen. Patricia haalt de de beroemde parabel aan van de platte worm in een tweedimensionale wereld. “Het is een worm die niet weet wat boven is. Hij beweegt alleen in een plat vlak. Op een dag valt er een druppel water op zijn hoofd. Die waterdruppel is synoniem voor het grote ontwaken van het bewustzijn. Wij zijn zoals die platte worm, maar nu in 3D. Wij ervaren tijd als verleden-heden-toekomst, en wij kunnen ons geen ander leven voorstellen. De waarheid is dat wij simultaan bestaan in elk deel van elke werkelijkheid. Ik denk zelf dat dit onze vorige levens zijn. Omdat ons denken sneller is dan de snelheid van het licht, kan ik bijvoorbeeld met jou praten en tegelijkertijd een flits hebben die zo snel is, dat ik mij er niet van bewust ben. Bijvoorbeeld over het oude Egypte. Misschien maak je het wel eens mee dat er om de een of andere reden iets opkomt in je hoofd, wat niets met het moment zelf te maken heeft. En dan zeggen mensen: waarom kwam dat in mijn hoofd op? Ik denk dat dit komt omdat je op dat moment daar bent geweest.”

Tombe van Osiris
De boeken van Patricia staan vol met zware kost: samenzweringen, ecologische crises enzovoort. Toch blijft ze positief, misschien omdat zij het is die de boodschap brengt en veel wonderlijke dingen heeft meegemaakt. Ze is nog maar net terug uit Egypte waar ze een bezoek bracht aan de Osiris schacht van Gizeh. “Het is natuurlijk verboden daarin af te dalen: 33 meter recht naar beneden vanuit het epicentrum tussen de tweede piramide en de Sfinx. Toch helpen allerlei mensen helpen mij daarbij. Zo kwam ik als een donderslag bij heldere hemel in contact met de hoofdopzichter. Hij vroeg mij: ‘Wat wil je zien?’ Zo kwam ik in de schacht terecht.”

De reden dat Patricia tot op de bodem wilde gaan, was de tombe van Osiris. In haar nieuwste boek Where Pharaohs Dwell, beschrijft ze een tombe van lood midden in het water met daaromheen vier pilaren. “Wat is dat nou precies? vroeg ik mezelf af. Ik kwam tot de conclusie dat het een soort accu moest zijn, verbonden met een netwerk van energieopslag. Er is eenzelfde constructie in de Osiris piramide. Voor mij klopt het helemaal, omdat Egypte het punt op aarde is waar alle galactische trilling binnenkomt. Daarom staan daar de piramides. Het uitgaande energiecentrum is Hawaii, wat de vulkanische activiteit aldaar verklaart.”

De afdaling van 33 m, was dat ook een initiatie, zodat je een hogere frequentie kunt vasthouden?
“Ja, ik denk het wel. De andere grote initiatie die ik onderging, was in de ondergrondse kamer van de piramide. In zo’n kamer herleef je eerdere levens, als je zo zo wilt noemen. Je kijkt je angst in de ogen.” En wéér slaat de klok. Patricia kijkt me veelbetekenend aan. “De energie in de ingewanden van de grote piramide is enorm krachtig, net zoals in de Koningskamer. Binnenin de Aarde liggen veel geheimen, niet alleen die van de Egyptische beschaving. Er is een hele wereld onder de grond, en een stad genaamd Agartha, die hoogstwaarschijnlijk verbonden is met Shamballah. Maar ik geloof werkelijk dat hoezeer archeologen ook zullen graven, zij deze wereld niet zullen vinden, tenzij ze welkom zijn. Bedenk ook dat er vele militaire ondergrondse bases zijn en dat er treinen met nucleaire bommen voortdurend in onze planeet rondrijden. Daarom hebben bewoners van de Holle Aarde een zeer intense energie gebruikt om de ingangen te verhullen en te beschermen. Zoekers zullen deze alleen vinden als zij daarvoor toestemming krijgen.”

Weet de gevestigde orde van deze beschavingen onder de grond?
“Ja. Maar de spirituele hiërarchie van onze planeet is in Agartha. En de Dalai Lama, daar ben ik zeker van, krijgt daar zijn instructies. Hij is veel in Agartha geweest. Ook andere spirituele meesters zijn daar fysiek geweest, en nóg meer mensen astraal. Ook ik heb die grote eer gehad. Tijdens deze astrale ervaring zag ik mezelf over de Himalaya vliegen. Het volgende moment zat ik in een Volkswagen, en reed ik door de Himalaya. Vervolgens zag ik de Dalai Lama langs de kant van de weg, liftend. Ik stopte de wagen en zei: ‘Heiligheid, mag ik u vergezellen?’ ‘Ja’, zei hij, ‘ik ga naar Agartha’.”

George W. Bush
Op onze Aarde zijn tal van heilige plaatsen, stelt Patricia, en zij raadt lichtwerkers aan deze zoveel mogelijk te bezoeken en niet te wachten. Patricia: “Je ziet dat overheden ons proberen buiten te sluiten. Een van de redenen hiervan is dat men ‘iets’ aan het doen is. Toen ik bijvoorbeeld in 2007 in Mexico was, had George Bush jr. zes maanden eerder een bezoek gebracht aan de piramide in Kulkulkan. De plaatselijke bevolking vertelde mij dat er in die periode overal NASA-vrachtwagens rondreden en dat Bush hand in hand met de Mexicaanse president de top van de piramide had beklommen en daarin voor enige tijd was verdwenen. De dag daarna werd de piramide voorgoed gesloten voor het publiek. Overal sluit men heilige plaatsen en piramides. Zelfs die van Ghiza probeert men nu te sluiten. Er staat al een gigantische muur omheen. Ik denk dat de tijd dringt en dat wij naar deze plekken moeten opzoeken om er onze liefde te brengen, de codes te ontsluieren en onszelf opnieuw te verbinden.”

Tibet is ook gesloten.
“Tibet is gesloten en haar energie is gebroken. Gelukkig is er ook nog veel open. Daarom organiseer ik Sacred Tours naar de heilige plekken en werk ik samen met sjamanen. Zij openen de poorten. Sommige van deze poorten zijn multidimensionaal waardoor mensen uit deze 3D-werkelijkheid kunnen stappen. Dat is een geweldige ervaring. De tempel van Abydos in Egypte is zo’n portaal. Toen ik daar was zag ik op een van de muren een afbeelding van farao Seti met de godin Maät in zijn hand. Deze godin hield een kleinere Maät in haar hand, die een kleinere Maät vasthield die een nóg kleinere vasthield. Erg vreemd. Seti die Maät offert aan de goden lijkt oké want hij had een hoge dunk van zichzelf. Maar vier maal is bizar. Eenmaal buiten kwam ik erachter dat drie anderen, onafhankelijk van mij, dezelfde afbeelding hadden gezien, maar telkens op een andere muur in een andere ruimte van het tempelcomplex. Toen ik later terugging, was de afbeelding nergens meer te vinden. En dit is maar een van de voorbeelden dat we momenteel door de dimensies gaan: Seti is de derde dimensie die Maät omhoog houdt, Maät die zichzelf hooghoudt is de vierde, nogmaals is de vijfde, en de laatste is de zesde dimensie. Het is een serieus teken, ook omdat deze tempel gericht is op de ster Sirius. Er is hier dus sprake van een simultane werkelijkheid, een simultaan bewustzijn. Velen zullen in de toekomst dit soort ervaringen hebben en begrijpen wat er in aantocht is.”

In een van je boeken schrijf je over het spectrum van licht dat wij met onze ogen zien, maar dat er veel méér is en dat wij dat niet kunnen zien. En dat daar ook leven is.
“We gaan daar misschien meer en meer van zien. Als ik in mijn workshops spreek over helderder worden, over onbevooroordeeld staan tegenover nieuwe mogelijkheden, dan gebruik ik een metafoor: dat je binnenkort een dinosaurus door je soep kunt zien lopen. Je zult je bij zo’n ervaring afvragen: word ik gek of is hier sprake van een dimensionale verschuiving? Ik geef je een voorbeeld. In Mexico zagen drie mensen op een verschillend moment in Yucatán een gouden spiralen trap in een tempelcomplex. Eén van die mensen is later niet meer teruggekeerd. Ik geloof dat hij uit onze derde dimensie is gelopen.”

Kun je bij wijze van spreken met een voet in de derde en de ander in vierde dimensie staan?
“Zeker. Een aantal jaren geleden deed ik een sjamanistische drumsessie en ik raakte ‘er’ niet in. Het lukte niet, ik zat vast. Ik deed mijn masker af, keek mijn Indiaanse leraar aan en zei: ‘Ik ga niet doen alsof’. Vervolgens keek ik uit het raam en in plaats van de Italiaanse winter zag ik een stomende tropische jungle. Mijn krachtdier, de zwarte panter, zag ik in een boom zitten. Ik keek weer terug naar mijn leraar, en met mijn ene oog zag ik haar normaal, maar met mijn andere oog was zij een Azteekse priesteres. Ik was tegelijkertijd in twee dimensies.”

Sterren Zaad
“Wij zijn hier op aarde, zo stelt de Hoge Raad van Sirius, om onze wijsheid te herinneren en ons DNA te reassembleren: van drie naar twaalf strengen. Zij zeggen dat die derde streng ons opnieuw in contact brengt met ons Sterren Zaad. We beginnen ons dan visueel te herinneren waar wij vandaan komen. Ieder van ons kan vervolgens zijn reis naar huis beginnen en terugkeren naar de planeet of het systeem waar jij of ik vandaan komen.”

Sterren Zaad?
“Dat is de uitdrukking dat wij mensen oorspronkelijk niet van deze planeet zijn. Wij zijn hier geplant. Wij zijn het project van veel lichtere dimensies die een superras wilden zaaien van lichtwezens op deze planeet, in deze Tuin van Eden. Dat is Sterren Zaad. Wij zijn het zaad van verschillende sterrenstelsels. Door interventie van meer ontwikkelde wezens en dimensies is het misgegaan. Daarom mag er niet opnieuw inmenging zijn, ook niet als dat betekent dat wij geholpen worden. Bij Star Trek vind je hetzelfde thema.”

In het boek Atlantis Rising, uit 2000, schreef je over HAARP, en dat het op tien procent van zijn vermogen draaide. Hoeveel is dat nu?
“Honderd procent. Maar schiet niet in de angst. Voor alles geldt: informeer je en vrees de ontwikkelingen niet. Weten betekent dat je wijze keuzen kunt maken, zoals het beschermen van je woning en apparaten die straling uitzenden het huis uitdoen. Ik heb zwarte toermalijn door mijn hele huis. Het is een kristal dat werkt als een spons en straling absorbeert. Ook heb ik geen draadloze computer, geen tv, en mijn mobieltje komt het huis niet in. Ik maak keuzen. Voor de rest gaat het erom zonder angst te zijn.”

Je schrijft ergens: Kunnen we de duistere kant vergeven? Vergeving is samen met liefde onze sleutel tot bevrijding.
“Het is makkelijk om de Annunaki en de Illuminatie te demoniseren. Ze zijn zeer zeker duister, maar de Hoge Raad van Sirius vertelt ons: ‘Alle eenheden van bewustzijn zijn vonken van licht. En vergeet niet dat ook jij tijdens je lange ontwikkelingsreis ooit van de donkere wijn gedronken hebt’. Wij moeten onszelf vergeven voor elke rol die wij hebben gespeeld, hoe duister die ook was. In de wetenschap dat elke eenheid van bewustzijn een vonk licht bezit, die uiteindelijk zal ontluiken in een heldere straal. In het geval van de Annunaki en de planeet Niburu heeft de Raad gezegd: ‘Vergeet niet, er zijn ook moeders en kinderen op deze planeet. Heb empathie voor hen, en voor allen, want ze proberen te overleven’. Opnieuw galmt de klok in de salon, nu voor de derde en laatste maal.

Boeken
• Geen geheimen en geen leugens meer. De beslissende fase in de evolutie van mens en kosmos (2005)
• Kosmos van de ziel. Een wake-up call aan de mensheid (2007)
• De terugkeer van Atlantis. De strijd van licht en duisternis (2008)
• The Starseed Dialogues: Soul Searching the Universe (niet vertaald)
• Where Pharaohs Dwell: One Mystic’s Journey Through the Gates of Immortality (niet vertaald)

Radio
Beyond the Matrix, een programma waarin Patricia Cori wetenschap en spiritualiteit met elkaar zwalustaart. Elke donderdag via het internet op BBS Radio.

www
Patricia Cori’s website: sirianrevelations.net

Dit artikel verscheen eerder in Frontier Magazine 15.5, 2009.

Natuurgeneeskundig therapeut Hayo Bol over CoRe

Ziekte of gezondheid lijken ons maar al te vaak te overkomen. Er loopt een heel smalle scheidslijn tussen deze twee. Een lijn die aanvoelt als het balanceren van een koorddanser. Hoe raak je uitbalans en hoe keer je terug in evenwicht? Een verhaal over hoe moderne techniek ons terug kan voeren naar welbevinden.



Zo´n twintig jaar geleden zette natuurgeneeskundig therapeut Hayo Bol (39) zijn eerste spirituele stappen. Hij kwam in die tijd voor het eerst in contact met de theorie dat een kind z’n ouders uitkiest om lessen te leren. “Dat iedereen zijn eigen omstandigheden beïnvloed, en dus ook verantwoordelijkheid draagt voor zijn gedachten en handelen, ontken ik niet. Maar dat iemand bij tegenslag het állemaal zelf zou doen, is in mijn ogen onzin.”

Inmiddels heeft Hayo in de resonantietheorie een veel betere verklaring gevonden. Deze theorie stelt dat een kind zijn ouders en leven uitkiest, omdat zijn ziel resoneert met de informatie die de ouders meedragen. “Ik zie het zo. Van ‘boven’ krijg je een zetje en je komt op Aarde terecht waar je ziel op dat moment het beste resoneert. Vervolgens begint opnieuw de opbouw van het lichaam, net zoals het ego.” 


De vraag is natuurlijk: wat is deze resonantie? Resonantie komt voort uit trillingen. In de natuurkunde worden deze trillingen uitgedrukt in de meeteenheid Herz: het aantal trillingen per seconde. Geluid kun je op die manier meten, net zoals magnetische frequentie en licht. Trilling vinden hun weerklank bij voorwerpen in de omgeving. Een klassiek voorbeeld is de hoge zangstem die een kristallen glas uiteen laat springen. 


Radionica, een wetenschappelijke stroming uit de jaren twintig van de vorige eeuw, ontdekte als een van de eerste dat je resonantie kunt gebruiken om te ontdekken wat een mens mankeert. Door bijvoorbeeld menselijk haar te analyseren kwam men tot opmerkelijke resultaten. Vanaf die tijd begonnen wetenschappers ook te experimenteren met het behandelen van mensen en landbouwgewassen op afstand!



Niet van A naar Beter, maar holistisch

”Resonantie is niet positief, negatief of neutraal”, aldus Hayo. “Iedereen bepaalt zelf de lading. Hóe je naar een situatie kijkt bepaalt de resonantie. Op grond van resonantie maak je keuzes, ontstaan gevoelens, komen en gaan gedachten.”

In zijn zoektocht naar de beste behandelmethode voor zijn cliënten stuitte Hayo in 2007 op een veelzijdig analyse- en behandelsysteem waarmee hijzelf beslist resoneerde. Het systeem heette CoRe Inergetix en was ontwikkeld door Kiran Schmidt. CoRe, wat staat voor Coincidence Recognition, bleek voort te borduren op de Radionica, maar met de mogelijkheden van de moderne techniek.

“Het sleutelwoord is informatie”, aldus Hayo. “Informatie die gemeten wordt via een computer, en weergegeven via een beeldscherm. De informatie die CoRe meet is dezelfde informatie als het Veld van Lynne McTaggert. Het is informatie die altijd en overal aanwezig is. Naast deze informatie heb je ook materie en energie. Materie is voor iedereen duidelijk zichtbaar. Energie daarentegen is onzichtbaar, maar wel datgene waar alles op draait. Gedachten met een emotionele lading vertegenwoordigen ook energie. Zonder die lading is het slechts informatie. De metingen van het CoRe-systeem laten het verband zien tussen iemand die bijvoorbeeld boos is en degene op wie de boosheid is gericht. CoRe analyseert dus waarom en waardoor iemand zich voelt zoals hij zich voelt.” Hetzelfde geldt voor verliefdheid. Als deze emotie in de lucht hangt, dan kan CoRe dat zichtbaar maken. “Want gedachten zijn geladen met informatie. In het aura, het lichaam én in de lucht is een constante bron van informatie aanwezig. Dat is dat zogenoemde Veld.”


Coincidence Recognition, wat letterlijk toevalsherkenning betekent, laat door middel van een hologram zien waarmee iemand resoneert. Zo laat het systeem ook de klacht zien waarmee iemand resoneert. Louise Hay deed iets soortgelijks toen zij stelde dat elke fysieke klacht een emotionele ofwel mentale tegenhanger heeft waarmee deze klacht resoneert. “CoRe trekt dit nog breder. Zij laat bijvoorbeeld ook zien welke voedingsstoffen, bacteriën of virussen met de klacht resoneren. Overigens wil dat dan nog niet zeggen dat de bacterie de oorzaak van de klacht is. Therapeuten die met CoRe werken moeten het causale denken – van A naar Beter – loslaten en bewust een holistisch, non-materialistisch denken toepassen wanneer ze de uitkomsten van de metingen interpreteren.”

CoRe meet energie van anderen

Dat vergt enige training ondervond Hayo omdat iedereen zo gewend is causaal te denken. “Als je holistisch denkt, dan denk je aan een web van relaties zonder oorsprong, zonder wever. Als je aan één draadje trekt verandert de hele setting. Het is zaak naar het geheel te kijken én in de gaten houden en te weten wanneer je acuut causaal moet handelen. En omdat CoRe een database heeft van 120.000 items is de complexiteit van het web en haar relaties enorm.”

Op de vraag of hij een voorbeeld kan geven, antwoordt Hayo: “Als de CoRe ‘parasiet’ weergeeft, dan is dat een uitkomst op informatieniveau. Parasiet kan dan staan voor parasitaire relaties, parasietengedrag of letterlijk een parasiet in het lichaam. Uitslagen moeten altijd geïnterpreteerd en geduid worden door therapeut én cliënt. Fysiek onderzoek bij een lichamelijk parasiet is natuurlijk wenselijk als de klachten van de persoon daarmee overeenstemmen.”

Met de ervaring die Hayo sinds 2007 met CoRe heeft opgedaan, kan hij zeggen dat het systeem zeer accuraat weergeeft wat er speelt bij de persoon en in zijn omgeving. Want zoals gezegd, CoRe meet niet alleen de persoon zelf. Het meet ook zijn ziel en de energieën van anderen die in zijn gedachtewereld en zijn aura aanwezig zijn. “Gelukkig gaat het verder dan de analyse alleen. CoRe geeft ook oplossingen op fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel niveau, en het behandelt de klachten met resonanties in geluid, licht en stroom.”

Hayo is uiteindelijk te verleiden tot één punt van kritiek als het om CoRe gaat: de naam. “Ik vind dat de naam ‘toevalsherkenning’ niet zo gelukkig gekozen is, maar nogmaals, de resultaten zijn geweldig. CoRe meet namelijk synchroniciteit in plaats van toeval. Wij ervaren in het Veld om ons heen voortdurend chaos en relatieve orde. Het is dus van belang dat wij in ons leven synchroniciteit gaan herkenen en gaan volgen. Synchroniciteit is tenslotte datgene waarmee je resoneert. Gebeuren er onverwachte dingen in jouw leven? Kijk dan eens naar hetgeen met jouw innerlijk wereld overeenkomt.”

Resonantie met perfectie

Tot slot geeft Hayo nog een voorbeeld van synchroniciteit: “Als je denkt aan iemand en die persoon belt even later op, dan luidt de CoRe-filosofie: je resoneert op dat moment met die persoon waardoor er informatieoverdracht plaatsvindt via gedachten. Vervolgens komt er energie bij die de materie aanstuurt: er wordt gebeld en je hebt daadwerkelijk contact.”

De Duitse uitvinder van CoRe, Kiran Schmidt, noemt de manier waarop CoRe geneest informatieve geneeskunde. Met behulp van zijn apparatuur kunnen therapeuten hun middelen en therapieën genezende resonantie meegeven aan water of melksuiker pilletjes. Vergelijk dat met de theorieën van dr. Masaru Emoto en homeopathie. Overigens haalt Schmidt net zoals McTaggert zijn informatie uit het Veld.

Het nadeel van het Veld is dat het in zijn volle omvang niet meetbaar is. Maar wat we wel kunnen meten zijn de verschillende manieren waarop het Veld zich uitdrukt. Dat doet ze door middel van energie die als licht en geluid tot ons komt. Dat zijn dus de trillingen waarmee een mens wel of niet resoneert. Een gevoel van welbevinden kun je daarom beschouwen als koorddansen. “Het is een dynamisch labiel evenwicht, omdat jij je steeds”, aldus Hayo, “aanpast aan je omgeving. Schmidt wijst zijn bijna-doodervaring aan als meest verankerd evenwicht. Hij voelde zich totaal vrij van lichaam, gedachte en gevoel.”

Het is alsof Hayo de resonantie met perfectie beschrijft. Toch is Hayo’s advies niet om een bijna-doodervaring te beleven. “Meditatie geeft die rust ook. Want ondanks dat de wereld om je heen niet verandert tijdens meditatie, kom je tot een heldere ontspanning. Voor een kort moment laat je de identificatie met lichaam en gedachten los. En dat beoogt CoRe ook. Dat je terugkeert naar de resonantie met wat je werkelijk bent.”

………………………………………………………………………………………………..
Hayo Bol
Sinds 1996 behandelt en coacht Hayo Bol mensen met uiteenlopende klachten. Na zijn studie milieukunde wilde hij zich meer op de mens en minder op het milieu richten. Hij doet dat als natuurgeneeskundig therapeut, EFT-trainer en Life coach. Door zijn brede kennis en ervaring heeft hij een eigen stijl ontwikkeld die gekenmerkt wordt door zachtheid, helderheid en doortastendheid. Naar zijn mening volgt het lichaam de geest en andersom. Door naar beide te kijken en in balans te brengen, volgt een vollediger herstel.

………………………………………………………………………………………………..
De uitvinder van CoRe

Kiran Schmidt, de Duitse uitvinder van CoRe, gold in zijn jeugd als een regelrechte whizzkid. Hij was enorm succesvol als uitvinder toen hij een ongeluk kreeg. Een maand in coma en een bijna-doodervaring volgden. Deze spirituele ervaringen zetten zijn wereldbeeld totaal op zijn kop. Na zijn herstel besloot in India homeopathie te gaan studeren waarna hij de CoRe ontwikkelde. De geneeswijze die deze techniek bracht noemde hij informational medicine.

De voormalige uitvinder vind het belangrijk dat zijn systeem ‘open’ is en reproduceerbare resultaten levert. Dat betekent dat een therapeut gebruik kan maken van geprogrammeerde middelen en therapieën. Maar dat hij ook zijn eigen gegevens en ervaringen met cliënten in het systeem kan zetten.

Spreekt wetenschapsjournaliste Lynne McTaggert van Het Veld, Kiran Schmidt noemt dit informational field.
Sheldrake’s morfogenetisch veld, kwantum veld en radionic field zijn enkele andere namen voor een hetzelfde. Vanuit een spirituele en religieuze achtergrond zeggen de begrippen Akasha, Bewustzijn, Tao of God veel meer. De grote overeenkomst tussen al deze termen is dat ‘het’ niet in materiële vorm te meten is. De vorm en energie zijn een uiting van het veld. Kwantumfysici kunnen je vertellen dat achter het allerkleinste deeltje een enorme lege ruimte zit met golven van licht en geluid. Heb je moeite met deze wat abstracte beschrijving, kijk dan eens naar de DVD’s What the Bleep Do We Know en Down the Rabbit Hole. Zij vertellen en visualiseren dit verhaal op een duidelijke manier.

Dit artikel verscheen eerder in Frontier Magazine 15.4, 2009.

‘Ik heb veel dingen geprobeerd om de demonen in mijn hoofd te bestrijden. Nu heb ik iets gevonden dat echt werkt.’ Aan het woord is Ronnie O’Sullivan, een Engelse snookerkampioen, die door het leven gaat als The Rocket, omdat hij, als hij goed in zijn vel, zit moordend snel speelt. Maar de man zat nauwelijks langere tijd goed in zijn vel. Briljante topprestaties reeg hij aaneen met diepe depressies. Totdat hij ging hardlopen, tachtig kilometer per week (14).

Psychomotorische therapie in zwang
Psychomotorische therapie raakt meer en meer in zwang, getuige ook het boek ‘Running therapie’ (2). Het standaardwerk voor lopers en professionals’ dat onlangs op de markt verscheen. Het woord therapie in combinatie met hardlopen schrikt sommigen af. Te veel sport, te weinig therapie voor psychomotorisch therapeuten; te veel therapie, te weinig sport voor ‘patiënten’. Dat heeft Bram Bakker (psychiater, publicist en auteur) en Simon van Woerkom (fysiotherapeut en runningtherapeut) echter niet weerhouden bovengenoemd standaardwerk voor lopers en professionals te schrijven.

Voetsporen
Bakker en Van Woerkom treden daarmee in de voetsporen van Ruud Bosscher, die al in 1991 promoveerde Bosscher op het proefschrift ‘Runningtherapie bij depressie’ (5). Sinds maart 2004 is Bosscher in deeltijd verbonden aan de Hogeschool Windesheim als lector Bewegen en Gedragsbeïnvloeding . Daarnaast werkt hij als universitair docent aan de faculteit Bewegingswetenschappen van de Vrije Universiteit in Amsterdam.

In Bosscher’s onderzoek naar de emotionele effecten van lichamelijke activiteit op depressie konden depressieve patiënten kiezen voor een traditionele behandelingsmethode met medicijnen of voor een alternatief programma, waarbij ze gedurende zestien weken één keer per week onder begeleiding moesten hardlopen.

Wat bleek? Met Looptraining werden even goede resultaten behaald als met medicijnen. De effecten waren vooral positief bij patiënten met een acute depressieve episode. Het programma sorteerde minder effect bij patiënten met chronische klachten. Al met al had ongeveer tweederde van de deelnemers baat bij de running therapie.

Positief effect
Hardlopen als therapie. Lichamelijke inspanning om goed in je vel te (komen) zitten. Onderzoek uit de afgelopen 25 jaar (o.a. 1,4,5,7,10) toont aan dat lichamelijke inspanning (synoniemen: activiteit, activering, ‘exercise’, ‘running’ enzovoort) een positief effect kan hebben op een depressieve stoornis.

Op de vraag aan Bosscher of andere (duur)sporten dezelfde effecten teweeg kunnen brengen, antwoordt de grondlegger en godfather van running therapie: “Ja, in principe wel. Er is niets wat hardlopen er bovenuit doet steken. Tenzij je gaat kijken naar in welke mate mensen zelf gemotiveerd zijn dat te doen. Als die motivatie een rol speelt, en dat speelt het natuurlijk wel, dan is de een wat meer voor hardlopen, de ander wat meer voor zwemmen, bij wijze van spreken.”

Is het dan toeval dat running therapie bij hardlopen is begonnen?
Bosscher: “Niet helemaal. De populariteit van het joggen was toentertijd booming in de Verenigde Staten. Mensen hadden allerlei wilde verhalen over dat joggen, met name wat het ook in psychisch opzicht voor positieve effecten met zich meebracht. Daarnaast heeft het hardlopen ook logistiek aantrekkelijke kanten. Het grote voordeel is: schoenen aan, deur dicht en gaan.”

“Lopen is een stuk makkelijker dan zwemmen bijvoorbeeld. En het is een duursport, dus het is makkelijk meetbaar. Je weet al heel snel of je een rondje sneller gaat lopen of dat je na verloop van tijd minder moe raakt bij dezelfde snelheid. Die meetbaarheid is heel plezierig. Als je denkt dat je door basketballen ook minder depressief wordt, dan zeg ik: ja, dat zou ook kunnen. Maar als jouw team verliest, dan is dat toch weer vrij vervelend. Je zou bijvoorbeeld ook aan powerwalking kunnen doen, maar dat is van veel latere datum. Het is dus een beetje toeval dat het in de hardloophoek is ontstaan.”

Combinatie van factoren
Op de vraag aan welke voorwaarden een bewegingsactiviteit buiten meetbaarheid moeten voldoen, antwoordt Bosscher: “Óf meetbaarheid een doorslaggevende factor is, is niet zo heel duidelijk. Je kunt het wel koppelen aan een aantal ideeën die er bestaan over de werkzaamheid, het mechanisme. Daarbij moet op voorhand wel gesteld worden, dat het waarschijnlijk wel een combinatie van factoren is. Er is niet één mechanisme wat er bovenuit steekt. In de literatuur worden er een aantal aspecten naar voren gebracht.”

Bosscher noemt afleiding. Mensen die depressief zijn piekeren vaak over van alles en nog wat. Alles wat afleiding kan bieden, kan bijdragen aan – in eerste instantie tijdelijk, maar hopelijk ook wat blijvender – afgeleid worden van je depressieve omstandigheden.

Uit het hoofd komen dus. Bosscher: “Ja, en het feit dat mensen ervaren dat dat kan. Op het moment dat je in eerste instantie alleen tijdens de activiteit afgeleid bent, en jij je na afloop realiseert dat je afgeleid was van je piekerende gedachten, dan is dat al een positief effect. Mensen weten: het zit er nog in. Ik kan dat nog, en dat is al een motiverend aspect op zichzelf.”

Met het leren van een nieuwe vaardigheid noemt Bosscher een andere voorwaarde. “Het ervaren dat je toch niet zo’n sul bent, dat alles mislukt in je leven, dat je de doelstellingen die je hebt niet haalt. De bekende aspecten die aan een depressie vastzitten. Depressieve mensen stellen vaak hun doelen veel te hoog en veel te ver weg. Houd het klein, houd het dicht bij je. Kijk of je op korte termijn dingen kunt realiseren. Dat kun je natuurlijk met die meetbaarheid heel goed vaststellen. Daarmee kunnen mensen geconfronteerd worden aan de hand van een logboek, grafieken.”

Sociaal contact is een derde voorwaarde. Het samen met anderen en samen met een therapeut aan de slag gaan. Het belangrijkste van die twee is de therapeutische relatie. Als er geen contact is met de begeleider of therapeut, dan houdt het op. De techniek van de therapie speelt ook wel een rol, maar doorgaans een mindere.

Endorfineverhaal
Naast deze psychologische voorwaarden zijn er ook fysiologische factoren. Bosscher: “Of de endorfines en de monoamines en de cortisol ook een rol spelen? Ik ben nooit zo heel erg overtuigd geweest van het endorfineverhaal, omdat ik er wat betreft deze doelgroep met deze activiteit nog nooit een goed onderzoek over gezien heb. Het blijft een beetje speculatief, maar ook een charmante gedachte dat mensen hun eigen pleziermakers aanmaken.”

“Natuurlijk, het is fysiologisch aangetoond dat er bij inspanning boven bepaalde niveaus iets gaat gebeuren. Als de melkzuurconcentratie boven een bepaald niveau komt, krijg je een verhoogde concentratie van endorfines om pijnprikkels tegen te gaan. Ook bij bevallingen zie je dat vrouwen torenhoge endorfineniveaus hebben om pijn te onderdrukken. Endorfines hebben ook de capaciteit om een plezierig gevoel te geven. Het het wordt wel eens gekoppeld aan het rozige gevoel na afloop van de inspanning, dat dit gevoel het gevolg zou zijn van het verhoogde endorfineniveau. Ik vind het wel interessant, maar dat is rond deze thematiek nog nooit goed onderzocht.”

Liever in een groep
Run for your life is een artikel (6) dat Bosscher samen met Joanne Huizinga in 2005 schreef voor het Tijdschrift voor vaktherapie. Het behandelt voornamelijk de aandachtspunten die van belang zijn bij het in de praktijk brengen van hardlopen als therapie, zoals voorlichting. Dat voorkomt het voortijdig afbreken van het programma.

Een contract met de cliënt voor aanvang van het programma vermindert voortijdige uitval, evenals het bijhouden van een logboek. Deze kunnen dienen al een bron van motivatie en een directe positieve bekrachtiging vormen, omdat de fysieke progressie meetbaar wordt.

Het programma moet aansluiten bij de individuele wensen en doelen van de cliënt. Dat wil zeggen: er moeten realistische, haalbare doelen gesteld worden zodat positieve ervaringen worden gestimuleerd en de kans op blessures wordt geminimaliseerd. Maar liefst negentig procent van de volwassenen geeft de voorkeur aan groepsdeelname vanwege het plezier dat dit meebrengt, sociale interactie en controle en steun door de groep. Deelnemers in een groep komen de activiteit ook beter na dan deelnemers aan een individueel programma.

Bij de opbouw van de sessies moet de therapeut ervoor zorgen dat het programma gevarieerd en plezierig is, en dat verveling of te grote vermoeidheid worden voorkomen. In het begin kunnen het gebruik van muziek of wandelen, in plaats van hardlopen, de motivatie sterk doen toenemen. Berger (3) noemt zes punten die beginnende hardlopers kunnen helpen om hun programma met succes uit te voeren:
1. Blijf bewegen gedurende de tijd die het programma aangeeft;
2. De loper kan altijd blijven praten tijdens de inspanning;
3. Houd de frequentie, duur en intensiteit constant;
4. Een uur om te herstellen;
5. Meer is niet altijd beter, dus doe niet te veel;
6. De therapeut treedt steunend en stimulerend op.

Run for your life
Al dan niet succesvolle hardlooptherapie wordt beïnvloed door positieve factoren (blessurevrij, plezier, instructie en aanmoediging) en negatieve factoren (verveling tijdens lopen, gebrekkig bewustzijn van vorderingen, afkeuring door derden) tijdens de therapie.

Run for your life is niet voor niets de titel die Bosscher en Huizinga kozen voor hun artikel. Als cliënten door krijgen dat het hardloopprogramma ze meesterschap geeft over hun lichaam, dan zullen zij zich fysiek sterk, krachtig en competent voelen. Voor sommige deelnemers is dat een compleet nieuwe ervaring.

Uit onderzoek van Pollock (11) blijkt heel duidelijk dat een oefenprogramma dat wordt aangepast op het individu, het meeste succes oplevert en uitval voorkomt. Er is niet zoiets als een one size fits all-programma. Als er dan ook nog eens sprake is van een goede evaluatie, dat wil zeggen de vastlegging of er sprake is van progressie van fysieke en mentale gezondheid, dan nóg is er sprake van een voortijdige uitval van dertig tot zeventig procent van de deelnemers aan een activiteitenprogramma (9). Daarover stelt Bosscher: “Uitval kan niet voorkomen worden, slechts worden beperkt.” De hierboven geschreven richtlijnen zullen daar zeker aan bijdragen.

Uw proefschrift dateert van 1991. Wat zijn de ontwikkelingen sindsdien?
“Je kunt zeggen dat de kwaliteit van het onderzoek in de laatste tien jaar verbeterd is. Tussen 1985 en 2000 was het vaak van een kwakkelende methodologische kwaliteit; er zouden veel sterkere designs denkbaar zijn dan datgene waarover gepubliceerd is. Dat is de laatste jaren opgepikt, waardoor de gedane uitspraken wat steviger kunnen worden neergezet dan daarvoor.”

Gedegen onderzoek
“Het tweede aspect is dat er nu wat meer vergelijkingen zijn met andere standaard behandelingen. Dus als je het vergelijkt met antidepressiva of met cognitieve therapie. Die vergelijkingen worden meer uitgevoerd waaruit ook de conclusie wordt getrokken dat het effect vergelijkbaar kan zijn. En dan met name bij degene met matige ernstige depressies. Bij mensen met zware depressies die nauwelijks uit hun bed kunnen komen, moet je niet aankomen met: we gaan een loopprogramma doen. Dat lukt gewoon niet.”

“In Nederland is TNO samen met de Symfora groep uit Amersfoort bezig met de opzet van een gedegen onderzoek. Het wordt ook een promotieonderzoek van een psychiater aldaar. Je kunt stellen dat er door de loop der jaren belangstelling is gebleven voor de relatie tussen psychisch welbevinden en fysieke inspanning. Vaak is het correlationeel, dan weet je niet of het een tot het ander leidt of andersom.”

“Ik denk ook dat de laatste jaren er steeds meer belangstelling komt voor de invloed van meer bewegen. Ook in relatie tot zwaarlijvigheid, want dat is een belangrijk maatschappelijk thema geworden. De hele rol van meer bewegen, de maatschappij die groener moet worden. De mens dus ook. Ik denk dat dat allemaal positief meespeelt.”

Literatuurlijst
1. Babyak M. et al (2000). Exercise treatment for major depression: maintenance of therapeutic benefit at 10 months. Psychosomatic Medicine, 62, 633-8.
2. Bakker B. & Woerkom S. van (2008). Running therapie. Het standaard werk voor lopers en professionals. Amsterdam: uitgeverij De Arbeiderspers Het Sporthuis. ISBN 9789029566834.
3. Berger, B.G., (1997). Running strategies for women and men. In: Sachs, M.L. & Buffone, G.W., Running as therapy. An integrated approach (pp. 138-171). Lincoln: University of Nebraska Press.
4. Blumenthal J.A. et al (1999). Effects of exercise training on older patients with major depression. Archives of Internal Medicine, 159, 2349-56.
5. Bosscher, R.J. (1991). Runningtherapie bij depressie. Amsterdam: Thesis Vrije Universiteit.
6. Bosscher R. & Huizinga J. (2005). Run for your life. Psychomotorische therapie als avontuur. Tijdschrift voor vaktherapie, 1, 3-11.
7. Dimeo F. et al (2001). Benefits from aerobic exercise in patients with major depression. British Journal of Sports Medicine, 35, 114-117.
8. Kamerman S. (1999). Liever lichaamsbeweging dan medicijn. NRC Handelsblad, 15 april 1999.
9. Kleinsman A. & Bosscher R.J. (1995). Hardlopen als een behandeling: ervaringen in een RIAGG. Directieve therapie, 15, 76-84.
10. Martinsen E.W. et al (1985). Effects of aerobic exercise on depression: a controlled study. British Medical Journal, 8, 393-394.
11. Pollock K.M. (2001). Exercise in treating depression: Broadening the psychotherapist’s role. JCLP/In Session: Psychotherapy in Practice, 57, 1289-1300.
12. Sitskoorn, M. (2008). Het maakbare brein. Gebruik je hersens en wordt wie je wilt zijn. Amsterdam: uitgeverij Bert Bakker. ISBN 9789035132276.
13. Stel J. van der (2005). Pillen, praten, bewegen. Nut van fysieke activiteiten voor geestelijke gezondheid. Amsterdam: uitgeverij SWP. ISBN 9789066656376.
14. Tonkens N. (2008). ‘Rocket Ronnie’ heeft de demonen in zijn hoofd nu eindelijk bestreden De Volkskrant, 29 april 2008.

Dit artikel verscheen eerder in Sportgericht 3/2009.

‘t Is een zwaar bestaan voor ons, zonder pa om je achter te verschuilen. Zonder zus die je aait over je haar. Zonder ma die je troost als je moet huilen.

Dit zijn enkele regels uit de musical Annie, die Tahlia onlangs aan het repeteren was. Ze zit sinds kort op Musical Dance. Vandaar. Dat ging zo een paar dagen door totdat Joppe op enig moment in tranen uitbarstte. En dan bedoel ik: Tranen. Dikke tranen.

Hij had al eerder gezegd: “Ik word er gek van”. Maar toen was er de spreekwoordelijke druppel. Hij kroop bij mij op schoot en klemde zich vast als een zuignap.

Op de vraag wat er was, vertelde hij tussen zijn snikken door dat hij zo verdrietig werd van dat liedje. Hij had feilloos opgepikt dat het over een stel weeskinderen ging. En dat de directrice van het weeshuis, Miss Hannigan, niet voor de poes was.

Maar het meest verdrietig werd hij van de gedachte dat ik er niet meer zou zijn. ‘Als ik een wees ben dan kan ik nooit meer met je knuffelen. Dan krijg ik nooit meer een kus van je. Ik wierp tegen dat mijn vader ook was overleden. “Ja maar, jij bent al groot.” Wat hem betreft is het beslist nog niet mijn tijd.

Woorden hebben veel effect. Zo ben ik nooit het verhaal vergeten van Thijs. De eerste vier jaar van zijn leven sprak hij geen woord. Iedereen was ongerust, vooral zijn ouders natuurlijk. Maar op de kleuterschool brak de kering en kwam er een stormvloed van woorden los. Een storm die bij mijn weten nooit meer is gaan liggen.

Regelmatig spreek ik de laatste tijd een Engelentherapeute. Zij was een keer voor een cursus in Amerika en deed aan het eind van dag wat boodschappen. Haar lerares, Doreen Virtue, had het die dag gehad over kristalkinderen. En dat deze kinderen soms communiceren zonder woorden.

Al shoppend kwam de therapeute een vader tegen in een supermarkt. Hij duwde een winkelwagentje tussen de schappen door, dat was gevuld met boodschappen en twee kleine kinderen. Hij liep tegen het jongetje te praten, want het dochtertje praatte nog niet zo goed. Mijn Engelentherapeute kon aan de vader merken dat hij zich aan de ‘traagheid’ van het dochtertje irriteerde.

De therapeute en het meisje keken elkaar aan, en het enige wat de vrouw dacht was: “Hij hoort je niet”. Waarop het meisje de gedachten uitzond: “Hoezo niet?” Kristalkinderen communiceren namelijk vaak mentaal. Alleen ze realiseren zich niet dat hun ouders of anderen dat meestal niet horen.

Deze kinderen zijn niet traag maar voorlijk. Alleen wij volwassenen snappen het vaak niet. Toen de therapeute tegen het meisje dacht: “Je moet je mond bewegen en er geluid uit laten komen”, zag zij het meisje denken: oké. Ze had het begrepen.

’t Is een zwaar bestaan. Soms. Maar het kan ook zo maar weer veranderen.

Dit artikel verscheen eerder in Educare 3/2009.

Het doel van Transformatieve yoga is om jezelf de gedachte of ervaring toe te staan dat je niet het lichaam bent, maar dat je thuis bent in de Hemel. De oefeningen brengen eenvoudig alle onderdrukte energieën aan het Licht. Saint Germain en het Violette Licht doen de rest.

Op de vraag wat Transformatieve yoga is, valt een korte stilte bij Chandra Moonen en Annette van der Velde, beiden lerares binnen deze stroming. Hoe leg je dat uit, lijkt als wedervraag te klinken. Dan neemt Chandra het woord: “De overeenkomst met de meeste andere vormen van yoga is dat we asana’s, yogahoudingen, gebruiken, maar dat hoeft niet per se. Het grote verschil is de intentie van Transformatieve yoga, die is gebaseerd op het belangrijkste thema van het weergaloze boek Een Cursus in Wonderen: Ik ben niet een lichaam. Ik ben vrij. Want ik blijf wat ik ben, zo schiep God mij.”

Gedachte
Wij mensen lopen rond met het idee dat we een lichaam zijn. Annette: “Wij identificeren ons met het lichaam. Transformatieve yoga, dat wil zeggen de houdingen of asana’s, wordt gebruikt om in contact te komen met onze gedachten daarover. Gedachten die we op het lichaam projecteren. Op die manier ontdek je dat alles wat je ervaart rondom het lichaam allemaal overtuigingen zijn: ideeën die niets met mijn Werkelijkheid te maken hebben.”

‘Ik ben stijf’ is een voorbeeld van een gedachte die mensen koesteren. Ben je bereid tijdens een Transformatieve yogaoefening deze stijfheid te zien als een gedachte, en van gedachte te veranderen, dan kan het gebeuren dat deze gedachte of energieblokkade getransformeerd wordt. Chandra: “Je beweegt er gewoon doorheen en denkt: ‘Ik heb veel meer ruimte dat ik dacht’. Dat is leuk, je wordt soepeler, maar je zit dan nog steeds in het lichaam. Transformatieve yoga gaat verder dan dat. Het doel is om in de ervaring te komen dat je niet een lichaam bent, dat je thuis bent in de Hemel. En dan ben ik weer terug bij Een Cursus in Wonderen.”

Saint Germain

Niet dat Een Cursus in Wonderen richtlijnen geeft voor Transformatieve yoga. Dus waar komt deze yogavorm dan wel vandaan? Chandra: “Wij zijn leerlingen van Rananda, een verlichte meester. Zijn leer sluit naadloos aan bij wat er in de Cursus onderwezen wordt. Rananda heeft ons geleerd het Violette Licht in transformatieve yoga toe te passen. Saint Germain, een opgevaren meester, is overigens de meester en hoeder van de Violette Straal.”

Het Violette Licht, vertellen Annette en Chandra, is de hoogste fysieke frequentie. “Je kunt het Violette Licht zien als een springplank. Door je tijdens de oefeningen op dit Licht af te stemmen, laat je toe dat Saint Germain je helpt. Je bereidheid om de aangeboden hulp te accepteren, is essentieel. Het is een kwestie van aanroepen en je eraan overgeven zodat transformatie kan plaatsvinden. Want de gedachte dat we afgescheiden zijn van God zit ons in de weg. Daardoor zitten we verstrikt in deze materie hier, en dat vindt zijn weerslag in de lichaamscellen: in fysieke en emotionele blokkades. Deze ideeën, die zich letterlijk uiten als verdichting, worden getransformeerd met behulp van het Violette Licht.”

Hoe dat er in de praktijk uitziet, kan voor iedereen verschillend zijn. Soms zijn de sessies dynamisch, soms verstild. Regelmatig spreken Annet en Chandra over Licht, over de Heilige Geest die hen leidt tijdens de Transformatieve yoga. Het betekent dat ze zich als lerares volkomen overgeven aan diens leiding. Chandra: “Of dat eng is? Neen, het is ongelooflijk bevrijdend. Altijd nodigen wij de Heilige Geest uit om de bewegingen van ons als het ware over te nemen. Dat wij er met onze controle tussenuit gaan. Vooral de snelle, dynamische bewegingen zijn daarin behulpzaam. Het gaat dan zo snel, dat als je er met je gedachten tussen zou zitten, die alleen maar hinderlijk zijn. De dynamische bewegingen brengen de energie enorm in beweging; rustigere houdingen stellen je in staat veel dieper te voelen waar jij jezelf hebt samengetrokken of vastgezet.”

Geen therapeut uithangen

Verwondering is een van de reacties die Chandra terugkrijgt van leerlingen. “Oooh, als ik dat idee over mezelf loslaat dan verdwijnt het helemaal. Ineens hebben mensen dan een andere ervaring. Ik vind het altijd te gek als dat gebeurt. En ik ben ook dankbaar dat ze letterlijk ervaren wat het betekent ‘het resultaat van je gedachten te krijgen’. Er komen ook regelmatig blokkades los. Wat ik in dat opzicht het mooie vind, en dat is ook geïnspireerd door Een Cursus in Wonderen, is dat de emotie geheeld wordt in het Licht zonder dat we die hoeven te bespreken. We houden het eenvoudig! Een emotionele reactie doet zich voor omdat iemand een gedachte niet onmiddellijk aan het Licht heeft gegeven, maar die in de lichaamscellen heeft opgeslagen. Door Transformatieve yoga kan ze worden geactiveerd, zodat ze in plaats daarvan vrijkomt en naar het Licht kan worden gebracht. Zo simpel is het. Het enige wat nodig is, is de bereidheid om los te laten. Als er iets anders nodig is, zal de Heilige Geest het je wel duidelijk maken. Wij hoeven dus nooit de therapeut uit te hangen. ”

Chandra voegt daaraan toe: “Dit wil overigens niet zeggen dat emoties niet zijn toegestaan. Het is belangrijk om ze te onderkennen, aan het Licht te laten komen. Niet om ze werkelijkheid te verlenen, maar ze in het Licht te laten transformeren. In Een Cursus in Wonderen wordt dit vergeving genoemd.”

‘Laat je ideeën los. doe het gewoon en laat het gebeuren…’

Annette ervaart dat bij mensen die moe, gedeprimeerd of met pijn binnenkomen deze klachten door de bewegingen oplossen. “Iedereen die bij mij komt, vertel ik dat gedachten in de lichaamscellen opgeslagen worden. Ze weten dus ook dat alles wat ze in het lichaam ervaren onderdrukte energie in de cellen is. De oefeningen maken deze los en met het violette vuur kunnen ze verdwijnen. Mensen gaan daardoor heel anders weg dan ze binnenkomen: vrolijker en opgelucht.”

Er bestaat niet zoiets als Transformatieve yoga voor beginners en gevorderden, benadrukken Chandra en Annette: “Iedereen gaat tijdens oefeningen zover als hij bereid is te gaan. Dat is heel individueel. In de houdingen laat je het Licht het werk doen en laat je de blokkades ‘verteren’ door de violette vlammen. Dat is het mooie van Transformatieve yoga. Het Licht doet het werk; de beweging helpt mee een blokkade zichtbaar te maken. Aan het Licht te brengen.”

Loslaten van controle

Je kunt het niet goed doen en je kunt het ook niet fout doen. Iemand die heel lenig is, kan de beweging niet beter. Je kunt de beweging alleen doen naar wat op dit moment in je vermogen ligt. Annette: “Dat is het fijne, inderdaad. Je doet een oefening zo goed als voor jou mogelijk is. En daarin vindt de transformatie plaats, altijd, omdat we de hulp hebben van Saint Germain.”

Een Transformatieve yogales wordt verbaal begeleid. Annette: “We nodigen van tevoren altijd het Violette Licht uit, daar zitten we dan een poosje in om ons ervoor open te stellen. En tijdens de les attendeer ik iedereen erop dat het Violette Licht nog steeds aanwezig is. Ik zeg geregeld: ‘Laat het Licht alles opruimen wat jij dénkt dat in de weg zit’. We werken ook met muziek en nodigen mensen uit om zich vrij te bewegen waardoor ze soms door een barrière heen kunnen gaan. En die ervaring van overgave kun je meenemen in alles. Bijvoorbeeld in je werk als je het idee hebt: ik heb het druk. Om ook dán dat idee los te laten. Je hebt namelijk ervaren dat het kan en dat het overgenomen wordt door de Heilige Geest, net zoals de beweging tijdens de yoga. Daarom heet het ook Transformatieve yoga.

De tijd is er rijp voor
Vuurademhaling speelt een belangrijke rol bij Transformatieve yoga: een snelle ademhaling door de neus en met een gesloten mond, waarbij de inademing even lang is als de uitademing. Annette: “Het heeft als doel je kruinchakra te openen. Daardoor worden de gedachten die in het lichaam loskomen makkelijker door het Violette Licht getransformeerd. Dit gaat via de uitademing en via het open kruinchakra. We merken dat als een of twee mensen in de groep op snelheid komen en de controle loslaten, de groep daarin meegaat.”

“Rananda zegt dat de tijd rijp is voor deze vorm van yoga,” aldus Annet. “Mensen staan meer en meer open voor transformatie. De gedachten die opgeruimd moeten worden zijn nare gedachten. Soms te vervelend om naar te kijken. Om gedachten los te laten moet je er naar kijken. Moet je er doorheen, door de duisternis om naar het Licht te kunnen.” Chandra: “Doordat de frequentie op Aarde toeneemt, wordt er ongelooflijk veel losgeschud. We zien het in de wereld, die is in rep er roer; er is sprake van een financiële crisis, natuur en milieu staan onder druk, terrorisme en oorlog duiken overal op. Daarvoor is transformatie nodig. Transformatieve yoga is behulpzaam en ondersteunt dit proces waarbij ons gewaarzijn van Eenheid wordt hersteld.”

De ervaring die nieuwkomers mogen verwachten van Transformatieve yoga luidt enigszins cryptisch: de ervaring achter de vorm. Chandra: Dat is waar het om gaat: de herinnering is de real deal. We willen dat je niet blijft hangen in de oefening. Of die leuk was of niet leuk, prettig of niet prettig. Bij de meesten van ons, ik zal voorzichtig zijn, zit het ingebakken daar ideeën over te hebben. Mijn advies is: laat je ideeën los. Doe het gewoon, laat het gebeuren en kijk als je er geen ideeën meer over hebt, wat er dan gebeurt. Ik beloof je dat je dan vrijheid zult ervaren. En pas dat dan toe op alles wat je op een dag tegenkomt. Plak ik ook daar dan geen oordeel meer op, dan bevrijd ik de situatie of de persoon van alles wat ik ervan maak.”

Dit artikel verscheen eerder in ParaVisie van juli 2009.

Vanmiddag stond ik op het schoolplein even te praten met een van de moeders. Wij zijn van het ouderwetse soort waarvan de kinderen tussen de middag nog thuis een boterham eten.

Ze vroeg hoe het met mijn dochter ging. Ze kan toch zo goed turnen? Ik bevestigde haar dat ze talent heeft en twee keer per week traint. Maar er zijn ook meisjes van negen die vier keer per week trainen. We kwamen te spreken over gedrevenheid.

‘Ze wil geen wedstrijden meer doen’, vertelde ik haar. Haar tweede wedstrijd waarin ze eerste werd, was ook meteen haar laatste. Stom vond ze het dat winnen. Iedereen kwam mij feliciteren, vertelde ze na afloop vol afkeer. Winnen leuk? Niet voor mijn dochter.

Ik legde de moeder uit dat Tahlia volledig vrij is in haar keuzes. Hoeveel ze wil trainen en of ze wedstrijden wil doen. Het moet van haar komen, floepte er uit mijn mond.

Maar soms wil je zo graag als ouder, zei de moeder. En ze vertelde dat ze vroeger zo graag een instrument had willen spelen. En ik merk dat ik nu wil dat mijn kinderen dat doen. Ik vraag ze herhaaldelijk: zou je niet op muziek willen? Maar elke keer is het antwoord nee.

Dat de ouders soms fanatieker zijn dan de kinderen herkent ze wel als ze langs het hockeyveld staat. ‘Maar daar niet alleen hoor. Ze willen ook in andere opzichten dat hun kinderen presteren.’ Overvoeden noemde ze dat.

Ik kon het niet laten haar te vragen of ze na haar notenloze jeugd inmiddels een instrument ter hand had genomen. Nee, antwoordde ze. Jammer, dacht ik. Ik ben er een groot voorstander van dat ouders hun passie leven, ook al start dat pas op latere leeftijd. Laten wij onze kinderen alsjeblieft het goede voorbeeld geven door ons hart te volgen. Altijd. Anders ondervoeden wij het milieu waarin onze kinderen gedijen!

Wat kan een verlichte meester als Rananda voor je doen? Hij kan je helpen je ware aard te herinneren. De Amerikaan focust altijd en overal op jouw perfectie. “Wanneer jij ziet en herkent dat jij de resultaten krijgt van je denken, kun jij besluiten met mij de perfectie te zien. Dat is de manier waarop je ontwaakt.”

Meer en meer mensen realiseren zich in het huidige tijdsgewricht dat ze zich op spiritueel pad bevinden. Waar komt die realisatie vandaan en wat is die realisatie?

“De reden dat meer en meer mensen zich daarvan bewust worden, komt omdat het tijd is. Dit ontwaken – het je herinneren van de ware aard van spirit (in Een Cursus in Wonderen vertaald met geest, fv) – maakt namelijk onderdeel uit van een goddelijk plan. Als mensheid bevinden jullie je in een niet eerder vertoonde duisternis. Een groter licht is daarom nodig omdat jullie jezelf anders zullen vernietigen. Velen die wij mensen zouden noemen, maar dat eigenlijk niet zijn, hebben zich een lichaam ‘aangeschaft’ om vernietiging af te wenden. Zij brengen licht, zetten aan tot verandering.”

Wat momenteel gaande is noemt Rananda ontwaken, maar beslist geen verandering van bewustzijn. “Het woord bewustzijn heeft voor mij de associatie met duisternis, de illusie. Spirit is gewaar, verkeert in een staat van zijn. Wat er nu gebeurt op jullie planeet is dat mensen erachter komen dat zij zich vergist hebben in hun ware aard, in wie zij werkelijk zijn. Dát is wat er momenteel gaande is.”

Is dat de donkere nacht van de ziel?

“Beslist, maar laat ik je dit vertellen: degenen die door de tijd heen al zijn ontwaakt, hun ware aard hebben leren kennen, zijn aan de duisternis voorbij. Maar als mensheid hebben jullie karma ofwel krijgen jullie het resultaat van jullie gedachten. Oorzaak en gevolg. Karma. Dát is de donkere nacht van de ziel.”

Rananda vertelt vervolgens dat de focus van ons mensen zo lang heeft gelegen op onze duistere gedachten waardoor wij ons weinig van het licht herinneren. Of van datgene wat wij met onze Schepper kunnen delen. Maar alleen wat wij met Hem kunnen delen heeft waarde en leidt ons weg uit de donkere nacht van de ziel.

Het valt op dat Rananda spreekt in termen van ‘jullie’, waardoor hij ook met zijn woorden aangeeft wel in deze wereld, maar niet van deze wereld te zijn. De Amerikaan kun je niet betrappen op vage bewoordingen of halfhartige waarheden. Zo zegt hij: “Zij die niet willen ontwaken, zullen door het proces van de dood gaan. Waarom? Omdat de mensen op jullie planeet geloven dat de dood mogelijk is. Verlichting of het idee van ontwaken betekent meer dan het herkennen dat het fijn is van elkaar te houden. En hoewel daar niets mis mee is, is het doel veel groter dan dat, en ook veel eenvoudiger. Verlichting en ontwaken betekenen dat je terugkeert naar het gewaarzijn van perfectie, eenheid, heelheid.”

Oproep van buiten tijd en ruimte
Kunt u toelichten hoe het proces van ontwaken bij u persoonlijk verliep?

“Jawel, maar dat wil niet zeggen dat het bij jou zo zal plaatsvinden. Weet je, ik was vijf en mij bewust van mijn levensdoel. Ga jij jezelf daarmee vergelijken? Maar ik wil je wel vertellen dat ik nooit het contact heb verloren met dat wat niet van deze wereld is. Praat met jonge kinderen en zij zullen je vertellen dat zij dat contact hebben. En hoewel de meeste mensen ervoor kiezen dat contact te verliezen, raken ze het nooit compleet kwijt. Want het is niet de wil van heelheid een deel van zichzelf te verliezen. Deze heelheid inspireert mensen dit pad te betreden. Christenen noemen het een roeping. Waar die vandaan komt? Van buiten tijd en ruimte. Het is een oproep van heelheid om je heelheid te herinneren. De meesten zullen dit niet begrijpen, maar ik zeg je, ik verzeker je dat het waar is.’”

Rananda begrijpt dat ik nauwelijks de omschrijving van heelheid kan bevatten. Het is, zo vertelt hij, net alsof ik in mijn slaap met hem praat. Het volgende moment kijkt hij mij diep in de ogen en er golft iets door mij heen wat ik liefde zal noemen. Ik weet geen beter woord. Met een glimlach zegt hij: “Dit voelt anders, nietwaar? Helemaal in slaap zou je die vreugde niet hebben ervaren. Er is dus een oproep en wanneer je reageert staat al vast voor je dit sterfelijke lichaam aantrekt. Je besluit van tevoren of dit het leven is waarin je volledige toewijding vindt. Want zonder totale toewijding vind je geen totaliteit.”

“Ik geef je een voorbeeld van mezelf waar ik geen moeite mee heb. Er was eens een dag dat ik nederig dacht te zijn. Ik bad tot God en ik zei: Alstublieft God, mag ik een beetje van Uw liefde. En op datzelfde moment werd ik geraakt door een frequentie die mij op de grond wierp. Ik hoorde een stem die zei: ‘Neen. Maar je kunt wel alles krijgen’. Dat is nou voorbij ervaring…”

“Het was duidelijk dat ik niets van de ware aard van mijn Schepper begreep. Dat ik niets van mijn aard begreep. Je kan niet een deel van God krijgen, noch kan Hij een deel van jou zijn. Gods liefde is alles en ze is allemaal voor jou. In dat ene moment verloor ik mijn arrogantie, spirituele arrogantie. Alleen God kan dat. Voor die tijd draait iedereen zijn eigen programma. Je laat niet toe dat het goddelijke programma jóu draait.”

Ons probleem, stelt Rananda, is dat wij ons sterk en bekwaam willen voelen. “Dat zijn jullie ook, maar pas nadat jullie je overgeven. Laat God je tonen wat werkelijke kracht is. Hoezeer het onmogelijk is om ooit alleen te zijn. Daar komt jullie kracht vandaan.”

Erg wetenschappelijk
Wij nemen zelf het besluit te reïncarneren en te ontwaken?

“Ja. Het goede nieuws is: jij en het Grotere Zelf zijn het die deze wereld gemaakt hebben. Niet God. Maar religies en degenen die zichzelf spiritueel noemen, zijn geneigd dat te vergeten. Dus moeten jullie een hogere macht die de controle heeft, smeken iets anders te doen zodat iets anders gebeurt. Gebed en contact met het goddelijke zijn behulpzaam, maar niet omdat jullie zwak zijn. Het komt omdat jullie geen contact hebben met jullie kracht. Het komt voort uit het gebrek aan bereidheid die kracht te gebruiken om God te kennen. Uiteindelijk zullen jullie inzien dat er slechts één wil is: de wil van God.”

Nog steeds kijk ik Rananda geïnteresseerd aan, maar hij moet door hebben dat ik hem niet helemaal kan volgen. En niet helemaal betekent natuurlijk helemaal niet. Zijn sterke aanwezigheid brengt mij volledig van mijn stuk. Vandaar dat hij mij in deze fase te hulp schiet door zelf de rol van interviewer op zich te nemen door óók de vragen te stellen.

Rananda: “Het klinkt nu allemaal erg wetenschappelijk. Zeg je dat elke oorzaak een gevolg heeft? Ja.

En dat het gevolg niet los komt van de oorzaak? Nee.

En dat het gevolg exact gelijk moet zijn aan de oorzaak? Klopt.

Wacht eens even. Probeer je duidelijk te maken dat liefde geen pijn en lijden kan veroorzaken? Zeg je dat God die perfect is geen wereld kan scheppen die niet-perfect is? Ja, dat is de wet van oorzaak en gevolg.

Maar wat heeft dat te maken met het nemen van besluiten? Je kunt geen besluit nemen als oorzaak als dat besluit niet exact gelijk is aan de oorzaak.

Wacht eens even. Laat mij helder krijgen wat je bedoelt, Rananda. Je stelt, omdat deze wereld pijn, lijden en dood kent, kan deze wereld niet veroorzaakt zijn door perfectie. Klopt dat? Ja, je snapt het. Het besluit is er dus een van luisteren of negeren van de oproep. Maar je kunt de roep niet voor eeuwig negeren, want alleen perfectie is eeuwig. Herken je eenmaal dat jouw en Gods wil één en dezelfde zijn, dan neem jij je laatste besluit. De beslissing om Gods wil als jouw wil te accepteren. Beslissen betekent een keuze, betekent dualiteit. Zijn betekent eenheid, zijn met God, of welke woorden je ook wilt gebruiken.”

Een Cursus in Wonderen stelt eenvoudig dat God deze wereld niet gemaakt heeft. Hoe denkt u daarover?

“Het is waar. Mijn ervaring is dat God niet van deze wereld weet. Maar laat ik gelijk ook iets van je zorgen wegnemen. Het betekent niet dat er niet voor je gezorgd wordt, dat er niet van je gehouden wordt. Laat ik Jezus gebruiken als voorbeeld nu je het toch over Een Cursus in Wonderen hebt. In de Bijbel kun je lezen: ‘Ik ga nu, maar weest niet bezorgd. Ik stuur een Trooster die je alles kan leren wat je niet wilde leren terwijl ik er was. In Een Cursus in Wonderen heet deze Trooster de Heilige Geest. Zijn functie is jullie alles te leren wat je moet leren en wat je nog niet geleerd hebt.”

Gevolg is als zijn oorzaak
Rananda noemt één cool aspect van de Heilige Geest in het bijzonder: “Hij is de enige van de schepping die tegelijk contact heeft met God en met jou. God is zich niet bewust van de illusie, omdat Hij dan niet langer perfect zou zijn. En jij bent je niet bewust van perfectie anders zouden jij niet in de illusie blijven.”

De illusie, vertelt Rananda, is een fractie van een moment dat Zijn schepping niet op Hem reageerde met perfectie. Maar God weet ook dat zoiets niet mogelijk is, en dus is gewaar zijn van perfectie op hetzelfde moment hersteld. “Welnu, dat ene moment van non-communicatie is wat jullie ‘alle tijd en ruimte’ noemen. Maar omdat dit onmogelijk is, perfectie is perfect, is dat moment direct geheeld. Snap je? Dat is oorzaak en gevolg. Zelfs jullie wetenschappers zullen dit concept onderschrijven: een gevolg moet zoals zijn oorzaak zijn. Honden krijgen geen kuikens. Peren vallen niet van appelbomen. Jullie accepteren díe wet, maar als je die wet op God toepast, dan is het opeens oké om elkaar te vermoorden uit naam van God die alleen liefde is. Waarom maak je ineens een uitzondering als je met perfectie te maken krijgt?”

“God is dus niet de oorzaak van deze wereld. In feite is de wereld zonder oorzaak. Daarom is zij een illusie. Om nog een keer Een Cursus in Wonderen te gebruiken: Jezus brengt de boodschap ‘toen ik ontwaakte, ontwaakten jullie’. Dus als jij zegt dat je na hem leeft, dan geeft dit aan dat je nog moet accepteren wat al is. Dát is alles wat jouw ontwaken inhoudt: het einde dat op je wacht totdat je accepteert wat al een feit is. Het is niet iets wat je nog moet worden. Het is geen evolutie. God heeft je perfect geschapen. Je hoeft alleen het denkbeeld los te laten dat je minder dan perfect bent. God, de eeuwigheid, de eenheid, perfectie, alles wacht tot jij ophoudt te geloven dat je daarvan afgescheiden bent.”

Het laatste wat hij daar nog aan toe te voegen heeft: “Ik heb het niet over iets wat voortleeft nadat je lichaam sterft. Dat is onzin. Er is niets in je lichaam wat eeuwig is. Het lichaam is ín dat wat eeuwig is. Het is dus precies andersom en daarom heb je moeite om wakker te worden. Datgene wat jouw lichaam projecteert, buiten het lichaam, is wat ontwaakt in het kielzog van de waarheid.”

Hier stopt Rananda even om de enormiteit van het concept te onderstrepen. “Aan mij is hetzelfde getoond als aan Jezus. De wereld is mijn eigen schepping. Als deze wereld geen doel meer heeft, verdwijnt hij. Daarom, als de wereld door mij gemaakt is, kan ik er niet inzitten. Want ik ben daar waar het maken plaatsvindt. Als ik erin zou zitten, zou er ook geen sprake van projectie kunnen zijn en zou ik deel uitmaken van eenheid. Maar dat is niet zo. God is in alles.”

De misser van Boeddha
“Oké, zul je zeggen, maar is dat dan niet in strijd met wat ik eerder zei? Ik zeg, God is in alles, omdat God in jou is. En God is in jou omdat jij in de Mind (in Een Cursus in Wonderen vertaald met denkgeest, fv) van God bent. Daarom heb je de bron nooit verlaten en moet dit een illusie zijn. De jij die in de illusie zit, moet een deel van de illusie zijn. Hetgeen betekent dat degene die jij denkt dat jij bent in de illusie niet echt is. Hij is onderdeel van de illusie. Dat noem ik ontwaken. Je ontwaakt uit het droomidee en wat overblijft is je ware eeuwige aard. In een door God geschapen wereld zou dit ontwaken onmogelijk zijn. God zou dan duisternis hebben gecreëerd. Hij zou zichzelf, perfectie, aanvallen met chaos. God zij dank dat dit niet het geval is.”

Er zijn vele spirituele en religieuze tradities. Is dat vanwege het ego?

“Ja en nee. Ja omdat leringen altijd worden verworpen. En neen, omdat wij niet opgeven en blijven zoeken naar elke manier om jullie te bereiken. Daarom hebben wij ook ontwaakte meesters in elke cultuur en achtergrond vanwege het feit dat mensen de boodschap anders zouden verwerpen. De moslims hebben Mohammed, christenen hebben Jezus en de boeddhisten hebben Boeddha. Mag ik iets vertellen over Boeddha?”

Rananda begint ondeugend te glimlachen en noemt Boeddha een van zijn favoriete personages op onze Aarde. “Boeddha was erg interessant omdat hij een fatale tekortkoming had. Dit is het moment dat boeddhisten altijd boos op mij worden, maar dat maakt niet uit. Het is de waarheid. En vanwege Boeddha’s tekortkoming maken veel mensen die hem navolgen nog steeds dezelfde fout. Hij onderwees, en dat was zijn tekortkoming, dat omdat hij mediteerde en alle veranderingen onderging, jij dat ook kunt. Weinig mensen zien dat als een misser.”

Er valt een doodse stilte.

“Pak hem beet vijfhonderd jaar later verschijnt een man op het toneel, jullie noemen hem Jezus, die alles onderging wat Hij onderging en zei: ‘Toen ik ontwaakte, ontwaakten jullie. Dat komt omdat als een deel van de eenheid ontwaakt, de eenheid ontwaakt. Dat is een heel ander verhaal. Sommigen zullen denken: wat een haarkloverij. Dat is het niet. Het verschil is gigantisch. Want als ik jou leer dat jij het kunt omdat ik het kan, dan ben jij van mij afgescheiden, nietwaar? Zie je het verschil?”

Laat er geen misverstand over bestaan dat Rananda heel liefdevol praat over de leringen van Boeddha en de bijdragen die Hij leverde. Misschien, heel misschien, om dat te onderstrepen zie ik in deze fase Rananda transfigureren in Boeddha. Een korte tijd neemt hij de gedaante aan van het beeld dat ik heb van prins Siddharta Gautama. Ik ben té verbaasd om het beeld lang vast te houden.

Focus op perfectie
“Sorry, maar ik maak bijna niemand blij met mijn leer, omdat die alles ontkent.” Hij kijkt mij strak aan. “Begrijp je wat ik zeg? Hij ontkent de mensen die dit interview lezen. Ik ontken jouw werkelijkheid omdat jij het ego bent. Hoe is het mogelijk dat jij niet weet wat jij bent? Je komt van weten. Waar is je weten gebleven? Wel, als we dat zouden weten zouden we het weten, nietwaar? Dus nu kun je besluiten dat er een pad is dat je in staat stelt te herinneren. Dan zeg ik: oké, als je gelooft dat er een pad is, volg het. Volg het met heel je hart. Sluit je bij Jezus aan, dat deze wereld op geen enkele manier echt is. Er is geen deel van de duisternis dat echt is. Als jij je daarbij aansluit, in volledige bereidheid, dan zul je vrijheid vinden.”

Spirituele mensen, is de ervaring van Rananda, tobben vaak met totale bereidheid. “Jij denkt nog steeds dat regenbogen, bergen en oceanen mooi zijn. De lach van een baby. Dat wil je niet opgeven, dat is zo fijn. Alles wat ik daarover kan zeggen, is dat alles wat perfect is perfect zal blijven. Alles wat echt liefde is, zal met je meegaan als je ontwaakt. Dat komt omdat het niet van deze wereld is.”

De leraar Rananda helpt mensen, zelfs mij in dit gesprek, te zien wat ik tussen mijn altijd al aanwezige weten en mijn niet-weten in plaats. Terwijl ik beweer dat niet te doen vanwege al die dingen die er al tussen staan. “Ik focus niet op wat er in de weg staat, ik focus op jouw perfectie. Dan kun jij twee dingen doen. Je zegt tegen mij: ‘Dat is niet waar Rananda, kijk maar Rananda, ik doe dat en dat en dat’. Dan zeg ik: dat is de reden dat jij je eigen perfectie niet ziet. Wanneer je dan ziet en herkent dat jij de resultaten van je denken krijgt, kun jij besluiten met mij de perfectie te zien. Dat is de manier waarop je heelt. Op dat moment zul je lachen van vreugde of huilen, omdat je de oorzaak van je pijn opgeeft. De tranen zullen komen, omdat je herkent dat jij je vergist hebt. Dan ontwaak je. Dat is wat een leraar kan doen voor zijn leerling.”

………………………………………………………………………………………………………….
Rananda*
Slechts vijf jaar oud was Robert Davies, geboren in East Stroudsburg, Pennsylvania, U.S.A., toen hij al instructies kreeg van verlichte meesters buiten tijd en ruimte. Op zijn zevende had hij reeds alle Godshuizen in zijn woonplaats van binnen gezien. Rabbi’s, dominees en pastors vroegen hem niet meer terug te komen en hen én hun gelovigen niet langer lastig te vallen met zijn indringende vragen. Ook op school kreeg hij niet de antwoorden die hij zocht.

Zijn zoektocht leidde hem naar de leringen uit India en het Midden-Oosten totdat hij in 1974 Goeroe Maharaji, Prem Pal Singh Rawat, ontmoette. Vanaf 1985 channelde hij een reeks van opgevaren meesters, van de Grote Witte Broederschap van Licht tot engelen, van Boeddha tot Yogananda. In 1998 bereikte hij, inmiddels in het bezit van de naam Rananda*), een staat van verlichting. Sinds 2000 onderwijst hij over de hele wereld zijn liefde en toewijding aan de Eenheid. Als Rananda in Nederland verblijft, houdt hij zogeheten Remembering Events, bijeenkomsten waar mensen zich kunnen herinneren wie zij werkelijk zijn.

*) Rananda betekent het meest innerlijke licht dat vreugde openbaart

Dit artikel verscheen eerder in Frontier Magazine 15.3, 2009